Vanochtend vroeg bij aankomst in het perscentrum hoorde ik de eerste geruchten; ‘De keuring is stilgelegd en er is om 12.00 een belangrijke persconferentie’, zo luidde de berichten. Inmiddels weten we allemaal het slechte nieuws dat de Dakar niet van start zal gaan. Een teleurstelling die zijn weerga niet kent maar een verstandige beslissing van de wedstrijdleiders. Mensenlevens zijn niet in geld uit te drukken. Het was onrustig tussen de auto’s, de een wist het zeker terwijl een ander nog hoop had. Tegen twaalf uur werd het drukker en drukker bij de grote zaal waar ook de deelnemersbriefings normaal gehouden worden. Eenmaal in de zaal liep de spanning per minuut op. Mensen keken elkaar in ongeloof aan, beten nagels of zaten letterlijk met de handen in het haar. Een enkeling maakte nog een grap om de sfeer er een beetje in te houden. Het mocht niet baten.Zelden heb in een dergelijk grote zaal zo’n diepe stilte gehoord en gevoeld. Het mes viel hard in de boter. De droom spatte uiteen. De teleurstelling wierp een donkere schaduw over het bont gekleurde gezelschap. Het duurde even voor er actie kwam en iedereen opstond om de zaal te verlaten. Buiten ontmoetten velen hun teamleden, monteurs en familieleden en de emoties kregen de vrije loop. Russen, Japanners, Australiërs waren van ver gekomen,...voor niets. Maar afstand gold niet vandaag. Het zat hem in het besef dat al het harde werken van de afgelopen maanden, en in sommige gevallen, jaren voor niets was geweest. Een Dakar duurt geen 20 dagen. Een Dakar zit in je, in je hoofd en in geest. Maanden voor de rally normaal gesproken begint zie je in je dromen stukken van routes die al gereden hebt, en droom je van de beelden die gaat zien. Mentaal bereid je je voor op een periode van afzondering; weg van luxe, weg van dagelijks ritme,..weg van huis en haard. Een groepje terroristen zit nu te lachen in zijn vuistje. Zij hebben de miljoenenkaravaan tot stoppen gedwongen,......voor nu. Er waren uiteindelijk meer vragen dan antwoorden. Kan de rally ooit nog van start? Zullen we ooit nog door Mauritanië gaan? Dat waren de relatief simpele vragen. Velen zitten met financiële vraagstukken over het wel of niet terugkrijgen van tienduizenden euro’s inschrijfgeld, ontvangen (en al uitgegeven) sponsorgelden en nog niet gemaakte foto’s die wel al verkocht waren. Het kleine leed is het grote drama. Iedereen zal met een wrang gevoel wegrijden uit Lissabon maar om met Cruijff te spreken: elk voordeel heeft zijn nadeel; De Dakar 2008 kent geen dodelijke slachtoffers en dus zullen er stiekem wel wat moeders en kinderen opgelucht zijn. Dat is hun goed recht. Voor 2009 komen we nu super voorbereid aan de start, iedereen kan testen en oefenen. En uiteindelijk gaat dan toch echt veiligheid boven alles,......zelfs in een rally als Dakar.

Groet Olav