De eerste missie van het jaar zit erop voor het MAN With a Mission Team. Na de deceptie van Le Dakar in het begin van dit jaar, besloot het team haar missie desondanks te vervolgen, en hoe! Hans Stacey, Eddy Chévalier en Bernard der Kinderen wonnen met het rode MAN gevaarte de allereerste Central Europe Rally.

Fotograaf/journalist Bert Roozendaal was erbij en blikte samen met Hans Stacey en team manager Fred van Putten terug op de rally; een succesvolle, maar 'zware beproeving.'

Winnaar Stacey over de Central Europe Rally:

“Deze auto is net een raspaard”

“Voor het materieel was het moord, maar om de nieuwe auto te leren kennen, was het absoluut noodzakelijk,” blikt Hans Stacey terug op zijn overwinning van de Central European Rally die eind april in Hongarije en Roemenië verreden werd. “De nieuwe auto heeft veel meer potentie maar is nog veel meer een raspaard dan de 501, waarmee ik de Dakar won. Ik moest er enorm aan wennen.”

De Central European Rally (CER), beter bekend als de Hungarian Baja, is onderdeel van de Dakarseries, een door de ASO opgezet circuit van kleine rally’s bedoeld om het wegvallen van de Dakar een beetje te compenseren. Of de organisatie daarin is geslaagd mag iedereen voor zich uitmaken.

Voor het MAN with a Mission 2 rallyteam en voor Hans was het een hele goede test voor team en materieel. En zo dachten de meeste andere deelnemers er ook over. Want in feite was de CER zwaarder dan een Dakar. Teamleider Fred van Putten vatte het kernachtig samen: “Het was voor ons een goede en noodzakelijke test, omdat we ook meedoen aan de Trans Oriental Rally van St. Petersburg naar Beijing en uiteraard volgend jaar in Argentinië aan de start van de Dakar willen verschijnen. Maar voor de rally zelf hoeft dit voor ons niet meer: daarvoor zijn deze auto’s niet gebouwd.”  

Hans Stacey legt dat nader uit: “Er ging hier op een proef van 150 kilometer net zoveel kapot als tijdens drie etappes van een Dakar. Dit zijn proeven zoals ik ze ken van het World Rally Championship (WRC) voor personenwagens. Die proeven zijn niet bedoeld voor trucks van tien ton. Op het korte parcours van 150 kilometer moet je continu op 110 procent rijden. Hard optrekken en dan direct weer hard in de ankers. De pistes zijn keihard en bochtig. Daardoor zit je steeds zoveel energie weg te remmen, dat de blokken geen tijd krijgen om af te koelen. Dat is moord voor het materieel. We hebben hier collega’s gezien bij wie een uur na de finish in het bivak alsnog de remmen gewoon in de fik vlogen, zo heet waren die!” Andere teams kampten met oliekeringen die verbrandden, zodat de hele wielnaaf aan gort ging. Zover kwam het bij de MAN’s niet, alhoewel die aanvankelijk wel wat problemen hadden met de schokdempers.” 

Voor Stacey is de overwinning natuurlijk een beloning. “Daar hebben we als team hard voor geknokt en uiteindelijk gaat het bij elke rally om de punten. Maar veel belangrijker vind ik, dat we de auto goed hebben leren kennen. We hadden het voertuig nog niet echt kunnen uitproberen dus dit was in feite de eerste beproeving. En meteen een hele zware. Ik moet zeggen dat deze truck zo verschrikkelijk anders is dan de 501. Het is veel meer een raspaard. Dat ligt hem niet eens aan de andere motor. Dat die D20 het goed doet, wisten we al van vorig jaar. Dat deze auto zo anders voelt komt deels doordat de motor 1.40m naar achteren is geplaatst en ook het zwaartepunt veel lager ligt. Dat maakt hem neutraler op het stuur en veel stabieler op hoge snelheid maar daardoor is hij ook veel lastiger in een bocht te zetten. De kont komt moeilijker om en het gewicht blijft veel langer aan de grond.”

Wat Stacey ook gemerkt heeft is dat deze auto nog veel kritischer reageert op kleine veranderingen in de setup dan de vorige. “We zijn heel lang bezig geweest met de afstelling van de schokdempers. Steeds voorzichtig een beetje straffer gezet, streepje voor streepje. Op een gegeven moment had ik het gevoel dat ik er was. Als ik nog één stapje verder zou gaan, zou het hele effect weer weg zijn: dan praat je over een verstelling van een millimeter! Maar nu zijn we er wel denk ik.”

Ook Stacey kwam tijdens de CER de eerste dagen binnen met roodgloeiende remmen. “Ik heb natuurlijk veel WRC ervaring en al die reflexen kwamen hier weer terug. Maar deze auto is gebouwd voor een Dakar: dan rijd je veel langere afstanden en hebben de remmen weer tijd om af te koelen. Hier was het met een truck vooral een kwestie van niet remmen maar te proberen heel gelijkmatig door de proef te gaan: dan vernietig je minder energie en blijft alles kouder. Dan heb je nog stopkracht op het moment dat het nodig is en ben je toch snel. Maar dan zit je wel eens met het zweet in je handen te sturen. Want er is maar een manier om vooraan te rijden en dat is de snelste te zijn! De kunst is dan om dat zo gelijkmatig mogelijk te doen en dat is niet makkelijk.”

De ervaring op het Hongaarse parcour was des te meer waardevol, omdat het team ook niet precies weet wat hen te wachten staat op weg naar Beijing. En hoe het er in Argentinië uitziet, weet nog helemaal niemand. “De auto heeft het hier, gezien de omstandigheden, heel goed gedaan. Voor Beijing neem ik de nieuwe mee. Die staat al klaar in onze werkplaats in Eindhoven”, vertelt Stacey. “Daar hoeven we alleen maar de afstellingen van aan te passen met alles wat we hier hebben geleerd. Dat scheelt veel tijd en dat is maar goed ook, want we moeten nog genoeg doen.” Daar horen dan ook nog wat veranderingen in de cabine bij, het zit vaak in de kleinste dingen. “Zo hebben we gemerkt dat de schakelaar van het licht helemaal verkeerd zit,” vertelt Hans. “Die zit mij in de weg en ook de knop van de ruitensproeier moet anders. Die zit nu bij mij, maar dat moet de monteur gaan doen,” onthult Stacey. “Het zijn maar kleine dingen, maar dit is topsport dus alle beetjes helpen.”